Eksluzive : Daniela Islamaj - "Shqiponja" shqiptare qe po cudit boten e tenisit

- E quajtur ndryshe dhe "Stefi Graf" i Shqiperise sot cilesohet si nder talentet
me te medhaja ne Gjermani.
- Shqiponja me dy krere do te behet edhe simboli i saj per nga menyra se si ajo
luan me dy duar.
- Vajza 13 vjeçare nga Shqiperia po sfidon tekniken e deritanishme te lojes se
tenisit, ate teknike te perdorur 200 vjet me rradhe nga miliona e miliona
lojtare ne te gjithe boten
- Carl Uwe-Steeb, 3 here fitues i kupes “Davis” : “Nje enderr. Ajo as qe e merr
me mend se ç´avantazhe do te kete. Une nuk e kam zakon te bej parashikime, por
fiksojeni kete vajze. Nje dite ndoshta do te flitet shume per te”.

Pergatiti : Arlind Ciri ( www.Sportdashesi.com )



Daniela Islamaj - Kampione dhe fituese e shumfishte kupash



Per here te pare ne pediestal



Me 8 vjec fiton turneun e 10 vjecareve



8vjecarja Daniela ne stervitje



Nje smash me gjithe fuqine



Syte gjithnje ngulitur tek topi...



Kupat vazhdojne ...



Daniela Islamaj - Kampione e Bayernit



2002 - Kampione e Bayernit ne dyshe



2002 - nje forehand me te majten



Shtator 2002 - ne aksion..



ÏSEO 2003 - Perseri medalje ne finale

Para se te emigronte me 1991, familja e Danieles ka banuar ne Durres. Babai
i saj Martini ka punuar si inxhinjer mekanik ne UMB ne Shkozet dhe ne rinine e
tij ka luajtur futboll (si portier) me Lokomotiven e atehereshme. Ne moshen 16
vjeçare (ishte atehere ne vitin e trete te gjimnazit) u aktivizua per here te
pare me ekipin e pare dhe ndonese kariera e tij ishte shume e shkurter (mbaroi
ne moshen 18 vjeçare), ajo mbetet per te pjesa me e bukur e jetes. I jati i tij
beri ç´ishte e mundur qe ta hiqte nga sporti me mendimin qe ai te vazhdonte
ndonje shkolle te larte, dhe ja arriti qellimit duke e çuar ushtar ne malet e
Bilishtit dhe pas nje nderprerje dyvjeçare dhe pasi ne ate kohe ishte Lad Ajazi
i padiskutueshem ne porten e Lokomotives, ai filloi studimet duke "i lare duart“
praktikisht me sportin. Por pasioni mbeti i pandryshuar duke i u percjelle edhe
vajzes se tij Danieles.
“Daniela filloi me tenisin si te thuash rastesisht – tregon ai. Ishte nje
dite e bukur shtatori kur gjate nje shetitjeje ne nje park te Nürnbergut, ajo pa
dy vajza te cilat po luanin tenis ne nje fushe aty prane dhe kerkoi qe ta
provonte edhe vete. Une bleva dy raketa dhe filluam te godasim topin kundrejt
nje muri (moment te cilin une fatmiresisht edhe e filmova) dhe per habine time
ajo pothuaj nuk kishte fare probleme koordinative. Veshtiresia me e madhe e
fillestareve dhe sidomos e femijeve eshte se atyre u duhet nje kohe relativisht
e gjate qe te mesohen me faktin se topi duhet goditur me nje mjet (ne kete rast
raketa) qe eshte rreth gjysem metri i gjate – me fjale te tjera duhet mbajtur
nje fare distance karshi topit. Ajo pas nje jave ishte ne gjendje ta godiste
topin 20 here kundrejt murit pa gabuar dhe kjo me beri qe te blej nje rrjete
portative te zmontueshme dhe qe nga ajo dite filluam te sterviteshim rregullisht
poshte nje ure te gjere, siper te ciles kalonin tramvajet dhe ku mbi çimento
ishte vizuar nje fushe tenisi. Ne dhjetor, kur kudo kishte zbardhur bora dhe
temperatura ishte disa grade nen zero, ne vazhdonim te sterviteshim pothuaj
perdite dhe perparimet e Danieles ishin te habiteshme. Nje kalimter, i cili
shetiste ç´do dite me qenin e tij dhe perhere ndalej duke na veshtruar (dhe si
shume te tjereve me siguri i dhimbsej ajo vajze e vogel qe nuk i kishte mbushur
gjashte vjeçet dhe qe “torturohej” nga babai i saj i krisur), na rekomandoi qe
te shkonim ne ndonje klub ku do te gjenim kushte me te pershtateshme.
Atëhere unë nuk kisha shumë njohuri lidhur me organizimin e klubeve dhe të
tenisit në përgjithësi këtu në Gjermani. Dija vetëm se sukseset e Boris Becker
dhe Steffi Graf kishin stimuluar miliona njerëz që të luanin dhe t´a ndiqnin dhe
tenisi ishte bërë sporti që transmetohej më shumë në TV – edhe më shumë se
futbolli. Pra e regjistrova Danielën në një klub të madh të Nürnbergut ku e
pritën krahëhapur. I ngarkuari për rininë në klub, që është njëkohësisht edhe
funksionar për rininë në Bayern, më tha se gjatë 30 vjetëve që merrej me këtë
punë, nuk kishte parë një talent të tillë. Ndonëse trajnerët e klubit u treguan
të gatshëm që ta stërvisnin pa pagesë (tenisi këtu në Gjermani është një “shaka”
e shtrenjtë – për një orë stërvitje paguhet pa llogaritur taksën e fushës 50
Euro), unë vendosa ta vazhdoja vete stërvitjen me te. Daniela se shpejti
grumbulloi nje koleksion kupash, pas te cilave ka kohe qe nuk rend më. Qellimi i
saj eshte momental eshte perfeksionimi i te gjitha goditjeve si dhe permiresimi
i levizjeve motorrike dhe atyre koordinative. Gjithashtu ne plan te pare eshte
forcimi i anes mentale, nenvleftesimi i te ciles ka çuar ne humnere shume
kariera sportistesh te rinj, te trumbetuar si “supertalente”. Tenisi eshte nje
sport ku nuk ka barazim. Aty ose fiton dhe je ne Olimp, ose humbet dhe atehere
nuk gjen vrime se ku te futesh. Ne majen e tenisit boteror ndryshimet jane
minimale. I vetmi ndryshim i dukshem eshte ai qe ka te beje me vetebesimin dhe
aftesine per ti mbushur mendjen vehtes se ti je me i forte se kundershtari dhe
se nga ty dhe vetem nga ty varet ne se te hapet perta e parajses apo e ferrit.
Kampione behen vetem ata qe kane nje besim te pamase ne forcen e tyre – dhe ky
vyrtyt duhet stimuluar pa nderprerje.”
Pra vajza e vogel qe akoma nuk i kishte mbushur te 6 vjetet, i u fut si me
shaka nje rruge sa te bukur aq dhe te veshtire. Per te arritur nje nivel te
larte, i u desh te stervitej perdite, por tashme ne sallat moderne te klubit te
saj te ri,” SV 1873 Nürnberg Süd ”. Me vone ajo do te udhetonte nje here ne jave
se bashku me te jatin per ne nje qytet prane Nürnbergut per te zhvilluar nje
stervitje speciale koordinative si dhe kondicion, gje qe financohej nga Federata
e tenisit e Bayernit. Ne sallat e Universitetit sportiv te Erlangenit, kete
stervitje e drejtonte nje profesor i famshem per botimet e shumta te librave dhe
videove sportive ne pergjithesi dhe veçanerisht atyre te tenisit se bashku me
tre ndihmes studente. Aty stervitej nje grup i zgjedhur prej 12 vetash te moshes
deri 14 vjeç, kurse Daniela ishte diçka me pak se 8 vjeç. Pas prezantimit,
profesor Schneideri e mori menjane per t´a provuar ne se do te ishte ne gjendje
te perballonte ate ngarkese te parashikuar per mosha me te rritura. Pas 10
minutash ai u kthye dhe me nje fytyre ku i lexohej habia dhe lumturia, i u
drejtua te jatit duke i thene : ” Eshte e pabesueshme ! Me ke bere nje dhurate
te cilen nuk besoja se do ta merrja ndonjehere. ”
C´kishte ndodhur ?
” Nje dite pasi u ktheva nga puna, degjoj Danielen qe po qante – tregon
Martini, duke i u kthyer nje viti me pare. Shkova ne dhomen e saj dhe pashe se
doren e djathte e kishte te fashuar tek kyçi. Mes lotesh me tregoi se kishte
rreshqitur ne oren e gjimnastikes ne shkolle dhe kishte rene ne nje pozicion me
doren te zene nen vete. E kontrollova me kujdes dhe pashe se ishte e pak e
enjtur. Shkuam menjehere tek nje mjek ortoped, i cili luante edhe vete tenis,
dhe lajmi qe na dha ishte qetesues: nuk ishte thyer apo krisur, kishte pesuar
“vetem nje shembje” – pra asgje alarmante. Sidoqofte per tu stervitur as qe
behej fjale, duhej bere nje pushim te pakten 3 javor. Te nesermen pas pune u
bera gati te riparoja diçka ne oborr te shtepise, kur shoh Danielen te veshur me
uniformen e stervitjes duke futur shishet e ujit ne çanten e tenisit. “Hajde –
me tha – behu gati te nisemi. Une dua te stervitem”. U perpoqa t´i spjegoj se
dora e lenduar duhej te mos sforcohej, por pergjigja ishte lapidare : ”Nuk e din
ti qe une kam dy duar ”?
U vura ne mendime. Dikur kisha lexuar ne nje biografi te tenistit famoz
gjerman Boris Becker se ne nje rast te ngjashem, ai pas nje operacioni te dores
se djathte, ishte stervitur per muaj me rradhe me doren e majte. Per te mbajtur
si te thuash trupin ne forme. Pse te mos e provoja edhe une me Danielen per sa
kohe qe e djathta ishte ” jashte loje”?
Per hir te se vertetes duhet te pohoj se nuk kisha aspak eksperience lidhur
me tenisin. Dikur kisha qene asistent i traineri te atehershem te junioreve te
futbollit te “Lokomotives” Edmond Zalles, nga i cili kisha mesuar ABC-ne e
stervitjes ne pergjithesi. Pra une isha nje autodidakt, por kisha lexuar pothuaj
gjitheçka te shkruar ne gjuhen gjermane lidhur me tenisin si dhe kisha blere dhe
studiuar te gjitha videokasetat me programet stervitore qe me kishte zene syri.
Perveç kesaj inçizoja dhe me pas analizoja vazhdimisht ndeshjet qe
transmetoheshin ne kanalet televizive gjermane – me pak fjale kisha grumbulluar
nje bagazh teorik per lojen e tenisit, te cilin po e vija ne zbatim, me riskun
per deshtim qe mbart me vehte ç´do premiere, pikerisht tek vajza ime e vogel.
Une nuk kisha shance te perzgjidhja; nuk kisha ne dispozicion qindra femije (siç
i kane pothuaj te gjithe traineret e tjere) dhe t´i perkushtohesha atij me te
talentuarit. Jo, une kisha vetem Danielen, me te mirat dhe te metet e saj, te
ciles i ra nje barre teper e rende: te ndante babain nga traineri. Kush isha une
per te? Babai i dhembshur, i cili ngrihej ç´do nate per te para se mos ishte
zbuluar apo traineri pedant qe nuk falte asnje gabim dhe qe e stermundonte sikur
te kishte perpara nje robot. Me kete vrasje ndergjegjeje jam i detyruar te jetoj
edhe sot dhe asnjehere nuk kam per ta ditur me saktesi ne kam vepruar drejt apo
jo.
Pra u nisem per ne sallen e tenisit me mendimin qe te benim ndonje ore
ushtrime koordinative dhe disa sprinte. Pas ngrohjes, Daniela nxorri nga çanta
raketen dhe, duke e mbajtur me doren e majte, zuri pozicionon e zakonshem ne
anen tjeter te rrjetes. I hodha disa topa dhe pashe se ato u kthyen mbrapsh. Pa
shume precizion, por sidoqofte ato e kaluan rrjeten. Pas gjysem ore topat
fluturonin gjithnje e me sakte dhe ne fund te dy-oreshit mund te them se ne
luanim tenis. Keshtu vazhduam rreth nje muaj, gjate te cilave teknika e saj e re
u permirsua dukshem, aq sa pothuaj askush nuk e vuri re se Daniela papritur
ishte shnderruar ne nje “sallake”. Nderkohe i u sherua edhe dora e djathte, fakt
i cili na vuri para nje problemi: te vazhdonim me te dyja duart apo t´i
ktheheshim menyres konvencionale me “backhand-in” e zakonshem.
Nje here ne muaj une e çoja Danielen tek nje trainer shume i afte dhe me
eksperience sidomos per femije, qe ta kontrollonte perparimin e saj dhe te
merrja edhe mendimin e tij per menyren e stervitjes. Ai banonte rreth 70 km larg
Nürnbergut dhe drejtonte me shume sukses nje akademi tenisi. Atij nuk i kisha
thene asgje lidhur me demtimin qe ajo kishte pesuar, aq me shume ai u habit kur
pa se edhe nga ana e majte Daniela e gjuante topin me doren e majte te saj. “Une
gjithnje kam enderruar te stervis nje grup femijesh ne kete menyre – me pohoi ai
– por kjo eshte e pamundur te realizohet perveç se me femijen tend. Asnje prind,
i cili paguan per stervitjen, nuk do te pranonte te beheshin eksperimente me
femijen e vet”.


Ne ato çaste u percaktua fati i saj. Qe ate dite Daniela 7 vjeçare do t´i
hynte nje sfide te pashembullt. Ajo, pa e ditur as vete pse-ne, do te terhiqte
mbi vehte shikimet kurreshtare dhe mosbesuese te gjithe atyreve qe e shihnin
duke luajtur; - te prinderve te tenisteve te tjere, te cilet e çfaqnin hapur
pakenaqesine e tyre qe kjo vajze “i vidhte shown” me te rriturve; - trainereve
te tjere, te cilet qeshnin nen buze duke perhapur fjale se nuk mund te pritet
gje tjeter nga nje “autodidakt i pagdhendur” siç isha une si dhe specialisteve
apo atyre qe e mbanin vehten per te tille, te cilet ndonese kujtoheshin se ne
fund te viteve 20 te shekullit qe shkoi ka patur nje tenist italian te quajtur
di Stefano, i cili kishte luajtur ne menyre te ngjashme dhe ishte kampion
absolut i asaj kohe, e quanin kete teknike nje herezi, te destinuar te deshtoje.
“E pabesueshme - me tha profesori i Universitetit te Erlangenit – qe une te
shoh me syte e mi dike qe luan me dy duar. Une kam hasur ne nje liber shume
interesant te bibliotekes se universitetit, ku pershkruhet teorikisht pse duhet
luajtur tennisi pikerisht ne kete menyre. E ka shkruar para 25 vjetesh nje
tenist i shquar zvicerian, i cili tentoi te adaptoje kete lloj teknike dhe beson
te dije se vetem fakti qe filloi ne moshe relativisht te madhe per nje tenist
(rreth 22 vjeç) me doren e djathte (ai ishte sallaks), e pengoi te ngjitej ne
majen absolute te tenisit boteror”.
Ne vazhdim te bisedes mora vesh se profesori, i cili kishte filmuar dhe
publikuar shume video me ushtrime stervitore per teniste te rinj, kishte
perpiluar nje seri te re ushtrimesh koordinative, te cilat u a kishte dhene
tenisteve me te mire te Bayernit per ti pregatitur per filmim. Per ekzekutimin e
tyre ishte e nevojeshme te kalohej raketa nga njera dore tek tjetra, gje qe per
te gjithe te “pamesuarit” ishte nje horror i vertete. Filmimi ishte shtyre disa
here dhe pikerisht ne momentin qe ai kishte ndermend t`a anullonte ate
pergjithmone, u çfaq engjelli i quajtur Daniela (siç u shpreh ai) per te
shpetuar situaten. Daniela i mori ushtrimet dhe pas pak kohesh i kishte
pregatitur, por per fat te keq profesorit ne ate kohe i u shpif nje semundje
shkatarruese (kancer ne kocke), qe i detyroi mjeket t´i amputonin njeren kembe
dhe ate vete te hiqte dore nga jeta normale. Une do te ruaj nje respekt te
veçante per kete njeri te shquar, i cili kishte aftesine te mbetej gjithmone i
mençur dhe i ri”.
Nga mesi i vitit 1998, pra afersisht ne periudhen ne fjale, ne qarqet
sportive te Nürnbergut u perhap rrufeshem lajmi qe traineri i ekipit kombetar
gjerman te tenisit per meshkuj, zoti Carl Uwe-Steeb, vete ish tenist i rangut
boteror, do te zhvillonte nje seminar demostrativ me te rinjte me te mire te
Bayernit, ne kuadrin e nje aktiviteti televiziv. Behej fjale per rreth 20
tenistet me te mire 12 vjeçare, te cilet ishin ftuar ne menyre te veçante nga
federata gjermane e tenisit. Pak para se te fillonte show, pergjegjesi per
rinine e Bayernit i telefonon Martinit dhe i thote qe se bashku me Danielen te
vinin ne klubin ku do te zhvillohej demostrimi. Per ç´do rast te merrnin edhe
nje rakete me vehte.
Ajo qe u zhvillua me vone dhe qe u filmua rastesisht nga njeri prej
prinderve, i dha fund edhe dyshimeve te fundit te skeptikeve me kryeneçe. Te
rinjte u ndane ne 4 grupe dhe grupit te pare i u bashkangjit edhe Daniela e
vogel. Te gjithe perveç saj kishin veshur nga nje bluze te bardhe me reklama te
shperndara nga organizatoret – Daniela ishte me tutat e saj blu “Adidas”e
rreshtuar ne fund te grupit. Pasi luajti disa minuta me sejcilin, ai i beri nje
shenje asaj qe te futej ne fushe. Pasoi nje gjuajtje nga e djathta, pastaj nje
nga e majta, perseri nje nga e djathta dhe topin e kthyer Steeb e ndaloi. “Ti
luan pa backhand – e pyeti ai”. “Po – ishte pergjigja”. “Pra ti luan me dy
vorhand”. “Po”. Steeb gjuajti nje top perseri nga e djathta dhe topin e kthyer e
gjuajti nga e majta. Daniela i u pergjigj me nje gjuajtje rrufe. Nje ofshame e
kthyer ne brohoritje dhe me pas ne duartrokitje pershkroi rradhet e tribunes, te
mbushur plot me shikues. Ata po perjetonin diçka te rralle, diçka qe nuk kishin
patur rastin ta shihnin me pare. Nje vajze 8 vjeçare nga Shqiperia po sfidonte
tekniken e deritanishme te lojes se tenisit, ate teknike te perdorur 200 vjet me
rradhe nga miliona e miliona lojtare ne te gjithe boten. Ajo po u tregonte se
njeriu eshte ne gjendje ti perdore te dy duart njelloj, se ndarja ne “te
djathte” dhe “sallakse” eshte vetem nje konvencion, se vullneti dhe deshira e
saj po çvleresonte principe te pranuar nga te gjithe si te pandryshueshme. Dhe
te gjithe kete po e demonstronte me nje lehtesi te habiteshme, sikur gjate
gjithe jetes se saj te mos kish bere asgje tjeter. Pasi mbaroi me Danielen, Carl
Uwe-Steeb, 3 here fitues i kupes “Davis”, i quajtur nga te gjithe “Carli i
mire” per shkak te natyres se tij gjithnje te qeshur dhe paraqitjes shume
simpatike, i pyetur nga komentatori me mikrofon se ç´mendim kishte per tekniken
e re dhe zoteruesen e saj u pergjigj: “Nje enderr. Ajo as qe e merr me mend se
ç´avantazhe do te kete. Une nuk e kam zakon te bej parashikime, por fiksojeni
kete vajze. Nje dite ndoshta do te flitet shume per te”.
Ajo qe Carli e tha ashtu kalimthi ate dite te bukur maji, eshte ne rrugen me
te mire per tu kthyer ne realitet. Loja e Danieles eshte pjekur dhe teknika
eshte sterholluar. Ajo, ndonese pa perkrahjen me te vogel financiare, pa
trainere te shtrenjte dhe te superkualifikuar, perballe nje konkurence
“vdekjeprurese” qe prej vitesh kane braktisur shkollen dhe te mbeshtetur nga
sponsore te fuqishem me qellimin e vetem qe nepermjet tenisit te arrijne
ngritjen sociale, ka treguar se “edhe me pak mund te arrihet shume”. Tashme e
kthyer ne nje “zonjushe adoleshente”, e ka pranuar sfiden. “Une do te arrij ne
maje. Qielli do te jete kufiri im” – keshtu u shpreh nje here gjate nje
ceremonie nderi pas nje turneu te fituar. Ne Gjermani ka fituar ç´mund te
fitohet per te rinj. Ne turmete e pakta europiane qe ka luajtur ka zene nje here
vendin e dyte dhe nje here ate te trete – gjithnje me kundershtare me te medhej
ne moshe. Ne klasifikimin e Bayernit ndodhet prej vitesh ne vendin e pare, ne
ate te pergjithshem gjerman ne vend te katert dhe ne ate boteror ne vend te
25-te per moshen e saj. Po te luante me shume turne neper Europe, do te ishte
padyshim me lart. Si synim ka qe ne fund te vitit te futet nder 10 me te mirat e
botes, gje qe eshte krejtesisht e arriteshme nepermjet nje sezoni te suksesshem
te veres.
Daniela dhe familja e saj kane dy nenshtetesi – ate shqiptare dhe gjermane.
Ajo eshte ftuar vitin e kaluar ne nje grumbullim stervitor me ekipin perfaqesues
gjerman dhe sivjet ishte nje kandidate potenciale per te perfaqesuar Gjermanine
ne aktivitetet nderkombetare. Mirepo ajo vendosi ndryshe. Qe prej muajit Mars,
kur ajo per here te pare perfaqesoi Shqiperine ne dy turne nderkombetare te
zhvilluar ne Luxemburg, perballe emrit te saj jane vendosur inicialet ALB. Asaj
i kujtohen perhere fjalet e te jatit, kur moren vendimin qe te perfaqesonte
ngjyrat kuq e zi:
“Tenisi eshte nje loje qe sikur eshte bere enkas per shqipetaret. Gjate
lojes ti mbron nje cope truall, te cilin kundershtari perpiqet te ta dhunoje. Ai
si dhe ti perdorni te gjitha armet qe dispononi – tekniken, forcen, mençurine,
dinakerine. Gjate gjithe historise, shqiptaret nuk kane bere gje tjeter, veçse
kane mbrojtur token e tyre. Gjithnje kane patur perballe kundershtare me te
fuqishem, me mire te armatosur dhe me te shumte ne numer. Dhe gjithnje kane
ditur te mos dalin te humbur. Edhe ti je shqipetare dhe deri tani ke ditur te
mbijetosh ne “xhunglen” e tenisit. Shqiponja me dy krere do te behet edhe
simboli yt per nga menyra se si ti luan. Ji krenare si ajo qe mund te luash per
vendin tend”.
Para pak ditesh Daniela u ftua nga federata nderkombetare e tenisit ne nje
kamp stervitor ne Estoni dhe ne nje seri prej 3 turnesh nderkombetare qe do te
zhvillohen ne Estoni dhe Letoni. Ne grupin e te ftuarve bejne pjese dy djem, dy
vajza dhe nje trainer. Projekti do te zgjase 3 jave e gjysem dhe do te
financohet nga nje fond i ITF-se (International Tennis Federation). Sigurisht
nje nder shume i madh qe i behet Danieles si dhe tenisit shqiptar, te cilin ajo
perfaqeson. Ajo duhet te udhetoje te premten qe vjen e vetme per ne Riga te
Letonise, ku do ta presin tranieri si dhe perfaqesues te ITF dhe pasi te
grumbullohet i gjithe grupi, do te vazhdojne sipas programit. Prinder ose
trainere te tjere personale nuk lejohen te marrin pjese – nje eksperience
krejtesisht e re jo vetem per Danielen. Asaj i duhet te ambjentohet pa ndihmen e
askujt ne nje ambjent te panjohur dhe me njerez pothuaj te panjohur per te, te
komunikoje ne anglisht dhe njekohesisht te arrije rezultate sa me te mira ne
turnete ku do te luaje. E gjitha tingellon pak si aventureske per nje 13
vjeçare, e cila kurre nuk ka udhetuar vetem (per ne Riga i duhet te nderroje dy
here avionin), dhe te pamesuar te marre persiper pergjegjesi te tilla per vehten
e saj. Por ne jemi te bindur se pas nje muaji ajo do te kthehet me "e burreruar“
ne shtepi."
Nje rruge e gjate e pret ate me pas. Rruga e veshtire drejt suksesit…

Pergatiti : Arlind Ciri ( www.Sportdashesi.com )

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
© www.Sportdashesi.com .
Ne rast botimi ose riprodhimi te artikujve nga nje media tjeter pa daklaruar
burimin dhe autoresine e artikujve te marrur nga www.Sportdashesi.com , media do
te vendoset ne FAQEN E ZEZE te mediave ne internetit .




[Non-text portions of this message have been removed]